วันเสาร์ที่ 22 กันยายน พ.ศ. 2550

อาทิตย์สุขสันต์

เช้าๆ วันอาทิตย์รีบอาบน้ำแต่งตัว
เรียบร้อยแล้วก็รีบมาคีย์ข้อมูล ทั้งที่เมื่อคืน
นอนก็เหมือนไม่ได้นอน เพลียทั้งตัวเลย เมื่อยไปหมด
แต่ต้องรีบทำ เดี๋ยวไม่เสร็จ สู้ๆ

ยังต้องมาทำงานวันเสาร์

เป็นอะไรที่เซ็งอย่างบอกไม่ถูก เพราะต้อง
มาทำงานในวันเสาร์อาทิตย์ เพราะรับงานโอที
คิดถึงยังเจ็บใจไม่หายเลย ไม่น่ารับมาเล้ย
ไม่ได้พักเลย งานก็ยาก เมื่อยตัวไปหมด

วันเสาร์ที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2550

พักสักที

หลังจากที่ห่างหายไปอาทิตย์เต็ม ๆ
ปล่อยให้เป็นบล็อกร้างไปนาน ได้กลับ
มารายงานตัวใหม่แล้วคับท่าน
ช่วงนี้งานยุ่งสุดๆ เลิกกลับบ้านดึกทุกวันเลย
แทบไม่ได้นอน กลับมาต้องนั่งทำงานต่ออีก
วันนี้ก็คือวันสุดท้ายที่ต้องไปออกหน่วยแล้ว
ดีใจจังเลย T_T

วันอาทิตย์ที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2550

อยากลืม

ลองได้ยินใครพูดว่า " อยากลืม""
ฉันอยากลืมเขาให้ได้"" ฉันจะพยายามลืมเขาให้ได้"
" ฉันจะพยายามลืมมัน" เชื่อมั่นได้ 100%
ว่า เขาคนนั้นหรือเรื่องราวเหล่านั้น " ไม่มีวันลืม" ...............
คนเราลองจำเรื่องอะไรเข้าไปไว้ในหัวสมองแล้วแสดงว่า...
มันคงเป็นที่สุดในชีวิต...หรือไม่ มันก็คง
ก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญในชีวิตลืมยาก...
เลยอยากลืม ไอ้ที่อยากลืม...ก็คงเป็นความทรงจำที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่...
คิดทีไรก็เศร้า ทำให้คิดถึงคนที่ไม่อยากคิดถึง...
คิดถึงเรื่องที่ไม่อยากจำ ..............เราล้างสมอง...
หรือทำลายความทรงจำยากแต่เราสร้างความทรงจำใหม่ๆ ได้ไม่ยาก
ลองทำให้ทุกวันต่อจากนี้ไป...ดีที่สุด... เท่าที่เราจะทำได้
เพราะยังไงๆ วันนี้...ก็ต้องกลายเป็น "เมื่อวาน"
ของวันพรุ่งนี้อยู่วันยังค่ำ ถ้าใครบอกว่า " ทำวันนี้ให้ดีที่สุด"
คงต้องขอแถมท้ายเข้าไปอีกว่า " ทำวันนี้ให้ดี
สำหรับวันพรุ่งนี้...ให้วันนี้กลายเป็นวันวานที่ดี"
เพราะเมื่อไหร่ที่ "จำไปแล้ว""จำไว้เลย ว่า ไม่ มี วัน ลืม "****

วันเสาร์ที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2550

ทำไมต้องเป็นอย่างนี้

กะว่าจะซักผ้าสักหน่อย แต่ไหงฝนตกไม่ยอมหยุดเลย
กว่าจะหยุดได้ก็เกือบเที่ยงแล้ว ก็ยังดีกว่าไม่หยุด
ดีนะที่ผ้ายังแห้ง ไม่งั้นไม่มีใส่แน่ๆเลยเพราะไม่ได้ซัก 2 อาทิตย์แล้ว
ไม่รู้เอาเวลาไปทำอะไร เฮ้อ เซ็งกับตัวเองเหลือเกิน